وبلاگ

سوءاستفاده: طبق روال عادی برنامه

نارنج
نارنج:

ماجرای رسوایی رییس صندوق بین‌المللی پول حتما به گوشتان خورده است. اگر هم نشنیده‌اید خلاصه‌اش این است که در تاریخ ۲۴ اردیبهشت دومینیک استراوس-کان، رییس فرانسوی صندوق به اتهام تجاوز به خدمتکار هتلی در نیویورک بازداشت شد. او بلافاصله از پست ریاست استعفا داد و با وثیقه آزاد شد. اما استراوس-کان همچنان در حصر خانگی به سر می‌برد تا دادگاه برگزار شود.

این داستان بهانه‌ای شده برای نیویورک تایمز که مقاله‌ای در مورد فرهنگ سازمانی صندوق بین‌المللی پول بنویسد و آن را محیطی ناامن برای زنان توصیف کند. البته ۶۷۹ نفر از زنانی که در رده‌های مختلف برای صندوق کار می‌کنند در نامه‌ای به نیویورک تایمز چنین تصویری را تکذیب کرده‌اند و گفته‌اند که صندوق بین‌المللی پول برای کارمندان زنش احترام زیادی قائل است. آنها نوشته‌اند که
«می‌دانیم که همه چیز ایده‌آل و خالی از نقص نیست. ما در میان همکارانمان زنانی را می‌شناسیم که با رفتارها و پیشنهادهای ناشایست روبرو بوده‌اند. ما برای آنها متاسفیم، حامی آنها هستیم و برای حق شنیده شدن و مصونیت آنها می‌جنگیم. اما این اتفاق‌ها در هر جایی که انسان‌ها با هم کار می‌کنند می‌افتند. نه فقط در صندوق بین‌المللی پول.»

از خواندن نامه خوشحال شدم چون تابلویی که نیویورک تایمز به تصویر کشیده بود اسفناک و ترسناک بود. اما سوال اینجاست که چرا چنین شرایطی باید در هرجا که انسان‌ها با هم کار می‌کنند پیش بیاید؟

پس چه زمانی قرار است که حضور زنان در عرصه‌های کاری و قدرت عادی شود؟

برای ارسال نظر ثبت‌نام کنید یا با نام کاربری‌‌تان وارد شوید